Celem artykułu jest teoretyczna analiza istoty i cech kapitału terytorialnego. Artykuł analizuje ramy konceptualne tego pojęcia, by na tak określonej podbudowie wskazać jego oryginalność i wartość dodaną. Zastosowana metoda badawcza to przegląd i analiza literatury przedmiotu. Koncepcja kapitału terytorialnego łączy w sobie wiele ustaleń endogenicznych podejść do rozwoju. Jej oryginalność wynika z holistycznego i komplementarnego spojrzenia na zasoby terytorialne, kreujące nowe trajektorie rozwoju i budujące różnorodność terytorialną. Koncepcja ta podkreśla znaczenie relacji sieciowych i niematerialność zasobów wraz z ich zakorzenieniem. Eksponuje znaczenie specyficzności miejsca oraz terytorialnych zdolności do tworzenia nowych wartości i zasobów. Jest ona podstawą zorientowanej terytorialnie polityki rozwoju (place based policy).
Powiaty prowadzą rozmaite działania nakierowane na poprawę jakości środowiska naturalnego oraz na zrównoważone gospodarowanie zasobami naturalnymi. Celem niniejszej pracy jest zbadanie efektywności tych działań wśród powiatów województwa wielkopolskiego, w kontekście „Programu ochrony środowiska dla województwa wielkopolskiego w latach 2016–2020”. Przy użyciu metody DEA dokonano analizy efektywności działań proekologicznych w poszczególnych powiatach województwa w 2015 r., czyli przed rozpoczęciem programu, oraz w 2020 r., czyli w ostatnim roku jego funkcjonowania. Utworzono ranking powiatów względem ich efektywności ekologicznej, przeanalizowano też zmianę pozycji poszczególnych powiatów w dwóch porównanych momentach czasowych, a także obliczono indeks Mälmquista. Badanie wykazało, że efektywność poszczególnych powiatów na tle całej grupy wzrastała w badanym okresie, wskazano też powiaty o największym wzroście efektywności ekologicznej, a zmiany produktywności miały w przeważającym stopniu charakter endogeniczny i wynikały głównie z poprawy efektywności wykorzystania dostępnych zasobów, a nie wyłącznie z postępu technologicznego.